Ruda jest wszystkim zmęczona. Wpada w rów mariański. Znów się obżera, chociaż czuje, że oponka się zwiększa. Na wagę nie wchodzi, bo się boi, bo nie ma czasu walczyć z biologią, wagą, sobą jednocześnie. I jeszcze te tkliwe piosenki w radiu. Jezu. Niech ktoś Rudą przytuli, bo serce jej za chwile pęknie, albo złogi tłuszczu zamkną światło tętnicy,a zwoje mózgowe się rozkręcą. Zastrzyk kofeiny, już, teraz, zaraz, natychmiast potrzebny. Endorfiny zresztą też by się przydały.

Ona potrzebuje obudzić się we Wrocławiu, obok. Gitary, grzanego wina też brak. O kolejna piosenka o miłości. Dlaczego akurat wtedy, kiedy tęsknię?

I dopadły mnie te dni. Włączył się tryb wyjec, płacznik i marudnik.

"wierzyć, że jest dobrze, gdy jesteśmy sami"

//wtorek: spodliłam się wczoraj jak dawniej//

Ruda ogarnia dom, szkołę i przygotowania do matury. Jest zmęczona, pracuje mało wydajnie, ma dość, wszystko robi na pół gwizdka. Znowu pojawiły się myśli o szybkim podniesieniu ilości endorfin we krwii: słodycze.

Ruda siedzi w książkach, nie ma czasu dla siebie, ani tym bardziej do ONego. Może to i lepiej? Niech odpocznie od jej natarczywości. Zatęskni jeszcze na praktykach za tym. Choć może udałoby się wyjechać razem? Gdybanie. Ruda lubi gdybać. Szczególnie, gdy jej zimno.

Rudą martwią przyszłe studia. Jeśli nie Wrocław to Olsztyn, a to oznacza tylko jedno...